sobota, 11 lipca 2020

Układ o zasadach działalności państw w zakresie badań i użytkowania przestrzeni kosmicznej, łącznie z Księżycem i innymi ciałami niebieskimi

Treaty on Principles Governing the Activities of States in the Exploration and Use of Outer Space, Including the Moon and Other Celestial Bodies
Договор о принципах деятельности государств по исследованию и использованию космического пространства, включая Луну и другие небесные тела
Traité sur les principes régissant les activités des États en matière d'exploration et d'utilisation de l'espace extra-atmosphérique, y compris la lune et les autres corps célestes
Tratado sobre los principios que deben regir las actividades de los Estados en la exploración y utilización del espacio ultraterrestre, incluso la Luna y otros cuerpos celestes
关于各国探测及使用外层空间包括月球与其他天体活动所应遵守原则的条约

Układ o zasadach działalności państw w zakresie badań i użytkowania przestrzeni kosmicznej, łącznie z Księżycem i innymi ciałami niebieskimi

W dobie coraz szybszego rozwoju technologii kosmicznych i związanej z tym wzmożonej eksploracji przestrzeni kosmicznej wzrasta znaczenie regulacji zagadnień z zakresu międzynarodowego prawa kosmicznego. Podstawowe elementy tego prawa stworzył Układ o zasadach działalności państw w zakresie badań i użytkowania przestrzeni kosmicznej, łącznie z Księżycem i innymi ciałami niebieskimi z 1967 r., zawarty w Moskwie, Londynie i Waszyngtonie. Teksty układu zostały sporządzone jako jednakowo autentyczne w pięciu językach (rosyjskim, angielskim, francuskim, hiszpańskim i chińskim). Układ, zwany również traktatem o przestrzeni kosmicznej, składa się ze wstępu i 17 artykułów.

Stwierdza, że przestrzeń kosmiczna nie podlega zawłaszczeniu przez państwa w żaden sposób (ogłoszenie suwerenności, użytkowanie, okupację, i in.).  Jest wolna dla badań i użytkowania przez wszystkie państwa bez dyskryminacji, na zasadzie równości i zgodnie z prawem międzynarodowym.

Wprowadza zakaz zakładania wojskowych baz, instalacji oraz fortyfikacji na ciałach niebieskich, dokonywania na nich prób z jakimikolwiek typami broni oraz przeprowadzania manewrów wojskowych. Nie zabrania natomiast korzystania z personelu wojskowego w celach naukowych lub innych o charakterze pokojowym oraz korzystania z wszelkiego sprzętu i urządzeń dla pokojowych badań. Strony Układu zobowiązały się nie wprowadzać na orbitę wokół Ziemi jakichkolwiek obiektów przenoszących broń jądrową lub jakiekolwiek inne rodzaje broni masowego zniszczenia oraz nie umieszczać tego rodzaju broni na ciałach niebieskich lub w przestrzeni kosmicznej w jakikolwiek inny sposób. Zgodnie z Układem ciała niebieskie są użytkowane wyłącznie w celach pokojowych, a kosmonautów uważa się za wysłanników ludzkości.

Wprowadzona została zasada współpracy i wzajemnej pomocy pomiędzy państwami-stronami układu przy badaniach i użytkowaniu przestrzeni kosmicznej.

Układ stwierdza, że badanie i użytkowanie przestrzeni kosmicznej – dokonywane dla dobra i w interesie wszystkich krajów, niezależnie od stopnia ich rozwoju gospodarczego czy naukowego – stanowi dorobek całej ludzkości. Zapewniona została wolność badań naukowych w przestrzeni kosmicznej.

Układ zawiera też zapisy, dotyczące odpowiedzialności międzynarodowej państw-stron układu za ich działalność w przestrzeni kosmicznej, zagadnień związanych z działalnością w przestrzeni kosmicznej organizacji pozarządowych i organizacji międzynarodowych oraz obiektami wypuszczonymi w przestrzeń kosmiczną.
Joanna Orda

źródła: un.org, sejm.gov.pl

wtorek, 30 czerwca 2020

STABILNE PRAWO

Gdy prawo jest stabilne, nie zmienia się zbyt często i zbyt szybko, możliwe jest zyskanie przez obywateli pewności prawa. Obywatele wiedzą, co mogą zrobić, czego im nie wolno, a co powinni. Nie ma zamieszania, wątpliwości i niepewności. Jest uporządkowany stan prawny.
Zdarza się, że zachodzi potrzeba zmian w prawie. Zmiany te muszą  być jednak przemyślane. Więcej na ten temat pisałam tutaj.

Stabilne prawo

fot. CC0

poniedziałek, 18 maja 2020

Kodeksy postępowania karnego na ziemiach polskich od 1918 roku do dziś

Kodeksy postępowania karnego na ziemiach polskich od 1918 roku do dziś
W 1918 roku procedurę karną na ziemiach polskich regulowały trzy kodeksy postępowania karnego: austriacki kodeks postępowania karnego z dnia 23 maja 1873 roku, niemiecki kodeks  postępowania karnego z dnia 1 lutego 1877 roku i rosyjska ustawa postępowania sądowego karnego z dnia 20 listopada 1864 r. Kodeksy te utraciły moc z chwilą wejścia w życie polskiego kodeksu postępowania karnego z dnia 19 marca 1928 r., obowiązującego na terytorium całego państwa. Kodeks składał się z przepisów ogólnych i 11 ksiąg, podzielonych na działy i rozdziały oraz 652 artykułów. O kodeksie postępowania karnego z 1928 roku można przeczytać tutaj.

Kodeks postępowania karnego z 1928 roku uchylono w 1983 roku, czyli po 55 latach. Został zastąpiony kodeksem postępowania karnego z dnia 19 kwietnia 1969 r. Kodeks ten składał się z 14 działów, 62 rozdziałów i 592 artykułów. O kodeksie postępowania karnego z 1969 roku można przeczytać tutaj. Kodeks obowiązywał do 1998 roku, czyli 28 lat. 

Kodeks postępowania karnego z dnia 6 czerwca 1997 roku, który obowiązuje do dziś, składa się z 15 działów, podzielonych na rozdziały i 673 artykułów (artykuły 674-682 zostały uchylone). Był wielokrotnie nowelizowany. Wydano do niego 130 aktów wykonawczych i 144 akty zmieniające (ustawy i wyroki Trybunału Konstytucyjnego). Według przepisów kodeksu toczy się postępowanie karne w sprawach należących do właściwości sądów.

Spośród wymienionych polskich kodeksów postępowania karnego najdłużej obowiązywał kodeks z 1928 roku.
Joanna Orda

fot. CC0