Kodeks postępowania karnego z 1969 roku zastąpił kodeks postępowania karnego z 1928 roku. Obowiązywał od 1 stycznia 1970 roku. Uchylony został 1 września 1998 roku. Składał się z 14 działów, 62 rozdziałów i 592 artykułów. Organem wydającym był Sejm.
Kodeks postępowania karnego z 1969 roku regulował postępowanie karne w sprawach należących do właściwości sądów. Postępowanie wszczynał sąd na żądanie uprawnionego oskarżyciela. Jeżeli przepis szczególny wymagał zezwolenia na ściganie określonej osoby, oskarżyciel powinien był je „wyjednać”. W sprawach o przestępstwa ścigane z urzędu oskarżyciel miał obowiązek wszcząć postępowanie, natomiast w sprawach o przestępstwa ścigane na wniosek – w razie złożenia wniosku. Gdy zachodziła okoliczność wyłączająca postępowanie, nie wszczynało się go, a wszczęte umarzało. Sędziowie orzekali na podstawie swojego przekonania, które wysnuwali z przeprowadzonych dowodów i opierali na ich swobodnej ocenie, uwzględniając wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Prawomocne rozstrzygnięcia kształtujące prawo albo stosunek prawny były wiążące. Oskarżony miał prawo do obrony i do korzystania z pomocy obrońcy. Prowadzące postępowanie organy miały obowiązek badać i uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.
W kodeksie znalazły się regulacje dotyczące sądu, stron, obrońców, pełnomocników i przedstawicieli społecznych, czynności procesowych, dowodów, środków przymusu, postępowania przygotowawczego, postępowania przed sądem pierwszej instancji, postępowania odwoławczego, postępowań szczególnych, postępowań sądowych po uprawomocnieniu się orzeczenia, postępowania w sprawach karnych w stosunkach międzynarodowych, kosztów sądowych oraz postępowania karnego w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych.
Do kodeksu postępowania karnego z 1969 r. wydanych zostało 45 aktów wykonawczych (rozporządzeń) i 28 aktów zmieniających (ustaw).
Joanna Orda
Podobny post:
fot. CC0
