WALKA O GODNOŚĆ

Właśnie reprezentuję przed sądem okręgowym człowieka, który walczy o swoją godność. Człowieka, który nie godzi się na poniżające i krzywdzące traktowanie. Człowieka, który domaga się prostego słowa: „Przepraszam”.

Przeciwko sobie mam prawników z kilku kancelarii. Nasuwa się pytanie, dlaczego zaangażowano takie siły w sprawie, dla załatwienia której wystarczy złożyć krótkie przeprosiny.

Traktuję to jak wyzwanie. Nieważne, ilu w procesie będzie uczestniczyło prawników i z ilu kancelarii – pięciu, dziesięciu, czy stu. Nieważne, czy będą zajmować stanowiska dyrektorów, czy pełnić funkcje wspólników. Nieważne, kogo znają i z kim się solidaryzują. To bez znaczenia. Fakty pozostaną faktami. Godność człowieka jest niezbywalna i nienaruszalna. Chroni ją Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, która stanowi, że nikt nie może być poddany torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu. Taką regulację zawiera również polska ustawa zasadnicza.

Joanna Orda

Warto przeczytać: Sprawiedliwość idzie za prawem

fot. CC0

Formy stadialne popełnienia przestępstwa. Zamiar, przygotowanie, usiłowanie, dokonanie.

Najpierw jest zamiar popełnienia czynu zabronionego. Potem jest przygotowanie, czyli wszystkie te czynności, które są podejmowane w celu jego popełnienia i mają stworzyć warunki do podjęcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania. Może to być wchodzenie w tym celu w porozumienie z inną osobą, uzyskiwanie lub przysposabianie środków, zbieranie informacji, sporządzanie planu działania, itp. Następne jest usiłowanie, czyli w zamiarze popełnienia czynu zabronionego bezpośrednie zmierzanie do jego dokonania, które jednak nie następuje. Ostatnim stadium jest dokonanie czynu zabronionego, czyli realizacja jego ustawowych znamion. Tak w bardzo dużym skrócie przedstawiają się poszczególne stadia popełnienia przestępstwa. Są to tak jakby kroki na drodze do jego popełnienia.

Joanna Orda

fot. CC0

Odpowiedzialność

Każdy ponosi odpowiedzialność za swoje czyny. Nie ma ludzi nieomylnych i każdemu zdarza się popełnić błąd – mniej lub bardziej zawiniony. Miarą dorosłości jest wzięcie na siebie odpowiedzialności za własne zachowania. Naprawienie błędu. Zadośćuczynienie krzywdzie. Podjęcie działań, które pozwolą zniwelować negatywne skutki uchybień. Wymaga to trochę wysiłku, lecz przynosi zdecydowanie lepsze rezultaty niż mataczenie, miotanie się w kłamstwach, czy udawanie, że się nie wie, o co chodzi. Prędzej, czy później prawda wychodzi na jaw. 

Gdy ktoś tkwi już po szyję w bagnie kłamstw, które zamiast ratować, ciągną go na dno, ponosi proporcjonalnie większe konsekwencje. Niejako na własne życzenie. Pycha, która każe mu wierzyć, że czegokolwiek nie zrobi, nie poniesie odpowiedzialności, doprowadza do jego upadku.

Joanna Orda

fot. CC0